Dunajec 3 Regiony
Łącko - Szczawnica - Leśnica
Ostatnia aktualizacja 2025-09-29
Centrum Kongresowe Szczawnica – Dworek Gościnny
W samym sercu Szczawnicy, pośród zieleni Górnego Parku, wznosi się jeden z najważniejszych symboli życia kulturalnego uzdrowiska - Dworek Gościnny. To miejsce, w którym historia splata się z nowoczesnością, a elegancka architektura tworzy przestrzeń sprzyjającą spotkaniom, wydarzeniom i sztuce.
Położenie i współczesny charakter
Położony w Szczawnicy, w malowniczym Górnym Parku, zaledwie pięć minut spacerem od Placu Dietla, Dworek Gościnny to interdyscyplinarny obiekt, w którym mogą odbywać się różnorodne wydarzenia kulturalne i biznesowe.
Sercem budynku jest sala teatralna o powierzchni 400 m², mogąca pomieścić 362 osoby na widowni.
Na parterze mieści się klubowa restauracja Jazz Bar, serwująca kuchnię międzynarodową z elementami tradycji regionalnej.
Obiekt powstał w 2011 roku w historycznym miejscu, gdzie do czasu pożaru w roku 1962 stał „Dworzec Gościnny”, wzniesiony w 1884 roku przez Akademię Umiejętności.
Współczesny budynek wyróżnia się znacznie większą kubaturą niż pierwotny.
Początki
„Szczawnicy brakowało punktu zbornego, czyli wspólnej Gościny, tego, co Niemcy nazywają Kursalonem - pisał w roku 1881 anonimowy korespondent z uzdrowiska. Już Józef Szalay myślał o takim domu i w 1875 roku zaczął nawet realizować swoje plany, stawiając fundamenty. Akademia Umiejętności, otrzymawszy w spadku uzdrowisko, zleciła wykonanie projektu i kosztorysu Maciejowi Moraczewskiemu. Budowę wspaniale zaprojektowanego „Dworca” prowadził Stanisław Eliasz Radzikowski, który był także budowniczym kościoła parafialnego w Szczawnicy.
XIX-wieczna świetność
Budynek przedstawiał się niezwykle okazale: drewniany, z mnóstwem ganków, galerii i wieżyczek dachowych. Gmach, uroczyście otwarty w roku 1884 roku. Mieścił salę balową na pięćset osób, dookoła której biegła galeria dla widzów i muzyków.
Znajdowała się tam także sala widowiskowa ze sceną, sala restauracyjna, cukiernia, sala fortepianowa, dwa pokoje dla kobiet i mężczyzn, atelier fotografa Awita Szuberta, sklep trafikanta, salon fryzjerski, czytelnia, dwa sklepy, sala bilardowa oraz pokój do gry w karty.
Okalająca fronton weranda z podcieniami mieściła stoliki, gdzie jak czytamy w starych przewodnikach turystycznych ponad stu gości mogło naraz pić kawę na otwartym powietrzu.
W suterenach znajdowały się kuchnie i inne pomieszczenia gospodarcze. Czytelnia oferowała ponad trzydzieści tytułów prasowych.
Życie kulturalne i artystyczne
W sezonie Teatr Krakowski i Lwowski wystawiał tu przedstawienia trzy razy w tygodniu. Występowały wówczas największe sławy polskiej sceny: Frenkiel, Aleksander Zelwerowicz, Ludwik Solski, Stefan Jaracz — który właśnie tutaj miał swój debiut w 1904 roku, a później także Juliusz Osterwa, Kazimierz Opaliński i inni.
Odbywały się tam także liczne koncerty, odczyty i spotkania towarzyskie z tańcami.
Organizowano również bale dobroczynne połączone z loteriami fantowymi, z których dochód przeznaczano na szczytne cele.
Koniec dawnego „Dworku Gościnnego”
W latach 1959–1962 w „Dworku” znalazły swoją pierwszą siedzibę zbiory Muzeum Pienińskiego. Zaprószenie ognia wywołało gigantyczny pożar i Dworzec spłonął w roku 1962.